පවුල් ජීවිතය මානව සමාජයේ මූලිකම ඒකකය වන අතර, එහි පැවැත්ම සහ සෞභාග්යය සමස්ත සමාජයේම දියුණුවට සෘජුවම බලපායි. ශක්තිමත් පවුල් යනු ස්ථාවර සමාජයක පදනම වන අතර, පුද්ගලයාගේ මානසික, ශාරීරික හා අධ්යාත්මික වර්ධනයට මූලික අඩිතාලම සපයනු ලබන්නේ පවුල් පරිසරයෙනි. සෑම පුද්ගලයෙකුම ආදරයෙන්, සාමයෙන් හා ශක්තිමත්ව පවතින පවුල් ජීවිතයක් අපේක්ෂා කරන අතර, මෙම අරමුණ සාක්ෂාත් කර ගැනීමෙහිලා ස්වාමිපුරුෂයා සහ භාර්යාව අතර පවතින අඹුසැමි සබඳතාව ප්රමුඛස්ථානය ගනී. මෙම සබඳතාවයේ ස්වභාවය පවුලේ සමස්ත වාතාවරණය තීරණය කරන අතර, එය පවුලේ සාමාජිකයන්ගේ සතුටට, ආරක්ෂාවට සහ අනාගතයට සෘජුවම බලපායි. යහපත් අඹුසැමි සබඳතාවක් තුළින්, ගැටලු හා අභියෝග හමුවේ පවා පවුලක් ලෙස එකමුතුව නැගී සිටීමටත්, සමගියෙන් කටයුතු කිරීමටත් ශක්තිය ලැබේ.
මෙම ලිපියෙන් අනාවරණය කරනු ලබන්නේ බුදුන් වහන්සේ විසින් ගෘහ ජීවිතය ගතකරන අඹසැමි පිරිසක් සඳහා යහපත් පවුල් සංස්ථාවක් පවත්වාගෙන යෑම පාදක කොට අඹුසැමි භූමිකාවන් ගැන දේශනා කරන අපූරු දේශනාවකි. එයඅංගුත්තර නිකායේ චතුත්තක නිපාතයේ පඨම සංවාස සූත්රයේ දැක්වෙයි.
සාර්ථක හා සතුට පිරි පවුල් ජීවිතයක අර්ථනිරූපණය
සාර්ථක පවුල් ජීවිතයක් යන්න ගැටලු හා අභියෝගවලින් තොර ජීවිතයක් ලෙස අර්ථ දැක්විය නොහැක. සෑම පවුලකම විවිධ ගැටලු හා දුෂ්කරතා ඇතිවීම ස්වාභාවිකය. එහෙත්, සාර්ථක පවුලක් තුළ, මෙම ගැටලුවලට සාමූහිකව මුහුණ දීමේ හැකියාව, අන්යෝන්ය සහයෝගය, අසීමිත ආදරය සහ අවබෝධය නිරතුරුව පවතී. විශ්වාසය, ගෞරවය, ඉවසීම, සහ අන්යෝන්ය කැපවීම වැනි ගුණාංග මෙවන් පවුලක පදනම ගොඩනංවයි. දරුවන්ට යහපත් පරිසරයක් ලබා දෙමින්, ඔවුන්ට ආදර්ශමත් ජීවිතයක් ගත කිරීමත්, එකිනෙකාගේ සතුට වෙනුවෙන් කැපවීමත් සාර්ථක පවුලක ප්රධාන ලක්ෂණ ලෙස සැලකිය හැකිය.
අඹුසැමි සබඳතාවේ අත්යවශ්ය භූමිකාව
පවුල් ජීවිතයේ හදවත බඳු වන්නේ ස්වාමිපුරුෂයා සහ භාර්යාව අතර පවතින සබඳතාවයයි. නිවසක අත්තිවාරම බඳු වන මෙම දෙදෙනාගේ එකමුතුකම සහ ශක්තිමත්භාවය, පවුලේ සමස්ත ස්ථාවරත්වයට මඟ පාදයි. ඔවුන් අතර පවතින බැඳීම, විශ්වාසය, විවෘත සන්නිවේදනය, සහ අන්යෝන්ය අවබෝධය පවුලේ අනෙකුත් සාමාජිකයන්ගේ මානසික සතුටට හා ආරක්ෂාවට මූලික සාධක වේ. අඹුසැමි දෙදෙනා අතර ගැටුම් අවම වන විටත්, ආදරය හා ගෞරවය පවතින විටත්, එම ධනාත්මක බලපෑම සමස්ත නිවස පුරාම ව්යාප්ත වේ. දරුවන්ට ලැබෙන හොඳම ආදර්ශය වන්නේ මව සහ පියා අතර පවතින සුහදශීලී හා යහපත් සබඳතාවයයි.
පඨම සංවාස සූත්රය: ගෘහ ජීවිතයට බුදුදහමේ මඟපෙන්වීම
අඹුසැමි සබඳතාව පවත්වාගෙන යෑම සඳහා බුදුන් වහන්සේ විසින් අංගුත්තර නිකායේ, චතුක්ක නිපාතයේ, පඨම සංවාස සූත්රය තුළින් ගැඹුරු හා ප්රායෝගික දේශනාවක් සිදුකර ඇත. මෙම සූත්රයේදී බුදුරජාණන් වහන්සේ අඹුසැමි යුවළක් එකට ජීවත්විය හැකි ක්රම හතරක් හෙවත් “සංවාස” පැහැදිලි කරති. මෙම සංවාස ක්රම ඔස්සේ යහපත් සබඳතාවක් ගොඩනගා ගැනීමට අවශ්ය මූලික ගුණාංග මොනවාදැයි පෙන්වා දෙනු ලැබේ.
පපඨම සංවාස සූත්රයට අනුව, අඹුසැමි දෙදෙනා අතර සීලය, ශ්රද්ධාව, ත්යාගය (ත්යාගශීලී බව) සහ ප්රඥාව (ප්රඥාවන්ත බව) යන ගුණධර්ම හතරේ සමානත්වය හෝ අසමානත්වය පදනම් කරගෙන, ඔවුන්ගේ මෙලොව හා පරලොව ජීවිත ගමන් මඟ වර්ගීකරණය කෙරේ. බුදුන් වහන්සේ මෙහිදී මෙම ගුණධර්ම හතරේ එකතුවෙන් අඹුසැමි සබඳතා “සංවාස” හතරක් යටතේ විස්තර කරති.
මළමිනියක් මළමිනියක් සමඟ වාසය කිරීම | ඡවෝ ඡවාය සද්ධිං සංවසති
“කථඤ්ච, ගහපතයෝ, ඡවෝ ඡවාය සද්ධිං සංවසති? ඉධ ගහපතයෝ, සාමිකෝ හෝති පාණාතිපාතී අදින්නාදායී කාමේසු මිච්ඡාචාරී මුසාවාදී සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨායී දුස්සීලෝ පාපධම්මෝ මච්ඡේරමලපරියුට්ඨිතේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති, අක්කෝසකපරිභාසකෝ සමණබ්රාහ්මණානං භරියාපිස්ස හෝති පාණාතිපාතිනී අදින්නාදායිනී කාමේසු මිච්ඡාචාරිනී මුසාවාදිනී සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨායිනී දුස්සීලා පාපධම්මා, මච්ඡේරමලපරියුට්ඨිතේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති, අක්කෝසිකපරිභාසිකා සමණබ්රාහ්මණානං. ඒවං ඛෝ ගහපතයෝ, ඡවෝ ඡවාය සද්ධිං සංවසති.
පඨම සංවාස සූත්රයෙහි, බුදුරජාණන් වහන්සේ අඹුසැමි සබඳතාවල විවිධ ස්වභාවයන් පැහැදිලි කරමින්, අසතුටුදායකම ගෘහ ජීවිතය “මළමිනියක් මළමිනියක් සමඟ වාසය කිරීම” ලෙසින් උපමා කරති. මෙහිදී “මළමිනිය” යන යෙදුමෙන් අදහස් වන්නේ, භෞතිකව ජීවත්ව සිටියද, සදාචාරාත්මක හා අධ්යාත්මික වශයෙන් පිරිහී ගිය, යහපත් ගුණධර්මවලින් තොර පුද්ගලයෙකි.
මෙම තත්ත්වය විස්තර කරමින් බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරන්නේ, යම් ගෘහපතියෙකු ප්රාණඝාතය, අදත්තාදානය, කාමමිථ්යාචාරය, මුසාවාදය සහ සුරාමේරය පානය වැනි පංච දුශ්චරිතයන්හි නිරත වන්නේ නම්, ඔහු දුස්සීල, පවිටු ගතිගුණවලින් යුක්ත වන බවයි. තවද, ඔහු මසුරු සිතින් යුතුව ගිහිගෙයි වසන අතර, ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට අපහාස කිරීම, නින්දා කිරීම සහ පරිභව කිරීම ආදී අකුසල ක්රියාවන්හිද යෙදෙයි.
එපමණක් නොව, මෙම ගෘහපතියාගේ භාර්යාවද, ස්වාමිපුරුෂයා හා සමානවම, පංච දුශ්චරිතයන්හි නිරත වන්නියක් බව සූත්රයේ සඳහන් වේ. ඇයද දුස්සීල, පවිටු ගතිගුණවලින් යුක්ත වන අතර, මසුරු සිතින් ගිහිගෙයි වසන්නීය. ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට අපහාස කිරීම, නින්දා කිරීම, පරිභව කිරීම ආදිය ඇයගෙන්ද සිදු වේ.
බුදුන් වහන්සේ අවධාරණය කරන්නේ, මෙවන් වූ සදාචාරාත්මක හා අධ්යාත්මික වශයෙන් පිරිහී ගිය ස්වාමිපුරුෂයෙකු සහ භාර්යාවකගේ එකට ජීවත්වීම, සැබවින්ම “මළමිනියක් මළමිනියක් සමඟ එකට වාසය කිරීමක්” හා සමාන වන බවයි. ඔවුන්ගේ ගෘහ ජීවිතය දුක්ඛිත, අසමගි සහ ගැටුම්වලින් පිරුණු එකක් වන අතර, එය මෙලොවදී මෙන්ම පරලොවදීද යහපතට හේතු නොවන බව මෙම දේශනාවෙන් පැහැදිලිව ගම්ය වේ.
මළවුන් මළවුන් සමග වාසය කිරීම” – අඳුරෙන් පිරි පවුලක කතාව
ඈත අතීතයේ, සරල ගම්මානයක ජීවත් වූ සුමිත් සහ නිරෝෂා යුවළක් සිටියා. ගමේ මිනිසුන් ඔවුන්ව දුටුවේ හැමදාම රණ්ඩු සරුවල් කරන, සතුටක් නැති පිරිසක් විදිහට. සුමිත්ට නිතරම පුරුද්දක් තිබුණා සුළු දේටත් කේන්ති ගන්න, අසත්ය කතා ගොතන්න. ඔහු යාලුවෝ එක්ක ගිහින් නොයෙක් අයුතු දේවලට යොමු වුණා. මත්පැන් පානයටත්, සමහර වෙලාවට අනවශ්ය දේවලට සොරකම් කරන්නටත් පෙළඹුණා. ඔහුට කිසිම දිනෙක අනුන්ට උදව් කිරීමට හෝ දන්දීමට සිතක් තිබුණේ නැහැ. ඔහුගේ සිතේ තිබුණේ නිතරම අනුන් කෙරෙහි ඊර්ෂ්යාවක් සහ මසුරුකමක්. ගමට වැඩම කරන කිසිදු භික්ෂූන් වහන්සේ නමකට ඔහු ගරු කළේ නැහැ.
නිරෝෂාත් ඊට දෙවැනි වුණේ නැහැ. ඇයත් නිතරම බොරු කීවා. අනුන්ගේ දේවලට ආශා කළා. සුමිත් මෙන්ම ඇයත් මත්පැන් පානයට සහ වෙනත් අයහපත් දේවලට ඇබ්බැහි වී සිටියා. ඇයත් මසුරු සිතින් යුතුව, අනුන්ට යහපතක් කිරීමට කිසි විටෙකත් උනන්දු වුණේ නැහැ. ඇයටත් ගමේ විහාරස්ථානය හෝ භික්ෂූන් වහන්සේලා ගැන කිසිදු ගෞරවයක් තිබුණේ නැහැ.
මේ දෙදෙනා ජීවත් වුණේ එකම වහලක් යට වුවත්, ඔවුන්ගේ ගෙදරට ගොඩවැදුණ කෙනෙකුට දැනුණේ එහි කිසිදු ජීවයක් නැති බවයි. ආදරයක්, සතුටක්, විශ්වාසයක් තිබුණේ නැහැ. නිතරම චෝදනා, සැක කිරීම් සහ ගැටුම් ඔවුන්ගේ දෛනික ජීවිතයේ කොටසක් වුණා. ඔවුන්ගේ දරුවන් පවා බියෙන් හා අසතුටින් ජීවත් වුණා.
ගමේ ප්රඥාවන්ත වැඩිහිටියෝ පැවසුවේ, “මේ ගෙදර ජීවත්වෙන්නේ මළමිනී දෙකක් වගෙයි. ඇත්තටම ජීවත්වෙන්නේ නැහැ. හුස්ම ගත්තට, ඔවුන්ගේ හදවත් මියගිහින් වගෙයි.” ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ දියුණුවක් තිබුණේ නැහැ. ආර්ථික වශයෙන්ද නිතරම පහළටම ඇදුණා.
මේ කතාවෙන් පෙනී යන්නේ, පඨම සංවාස සූත්රයේ බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ “මළවුන් මළවුන් සමග වාසය කිරීම” යන තත්ත්වයයි. ස්වාමිපුරුෂයා හෝ භාර්යාව, නැතිනම් දෙදෙනාම සීලය, ශ්රද්ධාව, ත්යාගය සහ ප්රඥාව වැනි ගුණධර්මවලින් තොරව, අයහපත් ක්රියාවන්හි නිරත වන විට, ඔවුන්ගේ ජීවිතය දුක්ඛිත හා අසමගි එකක් බවට පත්වන අයුරු මෙයින් පැහැදිලි වේ. භෞතිකව ජීවත් වුවද, යහපත් සිතුවිලි හා ක්රියාවන්ගෙන් තොරවීම ඔවුන්ගේ ජීවිත “මළමිනී” බවට පත් කරයි.
මළමිනියක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කිරීම | ඡවෝ දේවියා සද්ධිං සංවසති
කථඤ්ච ගහපතයෝ, ඡවෝ දේවියා සද්ධිං සංවසති? ඉධ ගහපතයෝ, සාමිකෝ හෝති පාණාතිපාතී අදින්නාදායී කාමේසු මිච්ඡාචාරී මුසාවාදී සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨායී දුස්සීලෝ පාපධම්මෝ. මච්ඡේරමලපරියුට්ඨිතේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති. අක්කෝසකපරිභාසකෝ සමණබ්රාහ්මණානං. භරියා ච ඛ්වස්ස හෝති පාණාතිපාතා පටිවිරතා අදින්නාදානා පටිවිරතා කාමේසු මිච්ඡාචාරා පටිවිරතා මුසාවාදා පටිවිරතා සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතා සීලවතී කල්යාණධම්මා, විගතමලමච්ඡේරේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති, අනක්කෝසිකපරිභාසිකා සමණබ්රාහ්මණානං. ඒවං ඛෝ ගහපතයෝ, ඡවෝ දේවියා සද්ධිං සංවසති.
බුදුරජාණන් වහන්සේ ගෘහ ජීවිතයේ විවිධ පැතිකඩ විග්රහ කරමින්, දෙවන සංවාස ක්රමය ලෙස “මළමිනියක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කිරීම” යන තත්ත්වය ඉදිරිපත් කරති. මෙම උපමාව මගින්, අඹුසැමි යුවළකගේ ගුණධර්මවල පවතින අසමතුලිතතාවය හේතුවෙන් පවුල් ජීවිතය තුළ ඇතිවන සංකීර්ණතා සහ අභියෝග මනාව නිරූපණය වේ.
මෙහිදී, ස්වාමිපුරුෂයා දුස්සීල හා පවිටු ගතිගුණවලින් යුක්ත වූවෙකි. ඔහු ප්රාණඝාතය, අදත්තාදානය, කාමමිථ්යාචාරය, මුසාවාදය සහ සුරාමේරය පානය වැනි පංච දුශ්චරිතයන්හි නිරතුරුවම යෙදෙයි. මසුරු සිතින් යුතුව ගිහිගෙයි වසන ඔහු, ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට අපහාස කිරීම, නින්දා කිරීම සහ පරිභව කිරීම ආදී අකුසල ක්රියාවන්හිද නිරත වෙයි. ඔහුගේ මෙම සදාචාරාත්මක හා අධ්යාත්මික පිරිහීම හේතුවෙන්, ඔහු “මළමිනියක්” හා සමාන වේ.
එහෙත්, පුදුම සහගත ලෙස, ඔහුගේ භාර්යාව ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් චරිතයකි. ඇය ප්රාණඝාතය, සොරකම් කිරීම, වැරදි කාම සේවනය, බොරු කීම සහ මත්පැන්-මත්ද්රව්ය භාවිතය වැනි අකුසලයන්ගෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වැළකී සිටින්නීය. සීලවන්තව, කලණ ගුණවලින් යුක්තව කටයුතු කරන ඇයගේ සිත මසුරු මලින් තොරය. ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට ආක්රෝශ නින්දා පරිභව කිරීමෙන්ද ඇය වැළකී සිටින්නීය. ඇයගේ මෙම උසස් ගුණාංග සමූහය හේතුවෙන්, ඇය “දෙව්දුවක්” හා සමාන වේ.
මෙහිදී අවධාරණය කරන්නේ, මෙවන් වූ සදාචාරාත්මක හා අධ්යාත්මික වශයෙන් දැඩි පරස්පරතාවක් ඇති ස්වාමිපුරුෂයෙකු සහ භාර්යාවකගේ එකට ජීවත්වීම “මළමිනියක් දෙව්දුවක් සමඟ එකට වාසය කිරීමක්” හා සමාන වන බවයි. මෙහිදී එක් පාර්ශ්වයක් යහපත් ගුණධර්මවලින් යුක්ත වුවද, අනෙක් පාර්ශ්වයේ අයහපත් ක්රියා සහ ගතිගුණ හේතුවෙන් පවුල් ජීවිතය තුළ ගැටුම්, අසමගිය සහ දුක ඇති විය හැකිය. ගුණවත් පාර්ශ්වයට දැඩි මානසික පීඩනයකට මුහුණ දීමට සිදුවන අතර, පරලොවදීද ඔවුන්ගේ ගතිපැවතුම් අනුව විවිධ විපාකවලට මුහුණ දෙන බව මෙම දේශනාවෙන් පැහැදිලි කරයි. මෙම සංවාසය, ගුණධර්මවල සමතුලිතතාවය පවුල් ජීවිතයේ සාර්ථකත්වයට කෙතරම් අත්යවශ්යද යන්නට කදිම නිදසුනකි.
“මළමිනියක් දෙව්දුවක් සමග වාසය කිරීම” – රත්නපුරේ සුගත් හා ප්රියංකාගේ කතාව
රත්නපුරේ ගම්මානයක සුගත් සහ ප්රියංකා කියන අඹුසැමි යුවළ ජීවත් වුණා. ගමේ මිනිසුන් ප්රියංකාට හුඟාක් ආදරය කළා. ඇය ඉතාම කරුණාවන්ත, සිල්වත්, තැන්පත් කාන්තාවක්. කටින් නරක වචනයක් පිටවෙන්නේ නැහැ. සතුන්ට, මිනිසුන්ට, ගස් කොළන් වලටත් ඇය ආදරය කළා. හැමදාම විහාරස්ථානයට ගිහින් පිරිසිදුකම් කරලා, දානමාන පින්කම් වලට උදව් කළා. කාටවත් ඊර්ෂ්යා කළේ නැහැ. හිඟන්නෙකුට පවා තමන්ට හැකි පමණින් උදව් කළා. ප්රියංකා ජීවත් වුණේ හරියට ගෙදරට ආපු දෙව්දුවක් වගෙයි.
ඒත් සුගත් එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි. ඔහු තදබල ලෙස මත්පැන් පානයට ඇබ්බැහි වෙලා හිටියා. නිතරම බොරු කියනවා. තව කෙනෙකුට අයිති දේ අයුතු විදිහට ලබාගන්න උත්සාහ කළා. ගමේ රණ්ඩුවක් වුණොත්, සුගත් නැතිවම බැහැ. ඔහු කිසිම සංවරයක් නැති, හිතුමතේට ජීවත් වුණ කෙනෙක්. භික්ෂූන් වහන්සේලා හෝ ආගමික කටයුතු ගැන ඔහුට කිසිම ගෞරවයක් තිබුණේ නැහැ. ඔහුගේ හිත මසුරුකමෙන් පිරිලා.
ප්රියංකා හැමදාම සුගත්ගේ මේ හැසිරීම් නිසා දුක් වින්දා. සුගත් බීගෙන ඇවිත් ප්රියංකාට බැණ වදිනවා. සමහර වෙලාවට පහර දෙනවා. ගෙදර දියුණුවක් නැහැ. හැමදාම ණය වෙවී ජීවත් වුණා. ප්රියංකා තමන්ගේ සිල්වත් ගුණයෙන්, ඉවසීමෙන් ඒ හැම දුකක්ම දරාගත්තා. ඇය සුගත් වෙනුවෙන් පින්කම් කළත්, ඔහු ඒ කිසිම යහපත් දෙයකට සම්බන්ධ වුණේ නැහැ. ගමේ මිනිසුන් ප්රියංකා ගැන කතා වුණේ “අනේ පිනට පහළ වුණ දෙව්දුවක් වගේ ප්රියංකාට, මෙච්චර අවාසනාවන්ත කෙනෙක් එක්ක ජීවත් වෙන්න වෙලා තියෙනවා” කියලයි.
මේ කතාවෙන් පෙනී යන්නේ, පඨම සංවාස සූත්රයේ බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ “මළමිනියක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කිරීම” යන තත්ත්වයයි. මෙහිදී ස්වාමිපුරුෂයා (සුගත්) අයහපත් ගතිගුණවලින් යුක්ත වූ “මළමිනියක්” බඳු වන විට, භාර්යාව (ප්රියංකා) සිල්වත්, ගුණවත් “දෙව්දුවක්” බඳුය. එක් පාර්ශ්වයක් කොතරම් යහපත් වුවත්, අනෙක් පාර්ශ්වයේ අයහපත් ක්රියා සහ ගතිගුණ නිසා පවුල් ජීවිතය තුළ ගැටුම්, අසමගිය සහ දුක ඇති විය හැකි බව මෙයින් පැහැදිලි වේ. මෙවන් සබඳතාවකදී ගුණවත් පුද්ගලයාට දැඩි මානසික පීඩනයකට මුහුණ දීමට සිදුවන අතර, එය සැබෑ සතුටක් ගෙන නොදෙන බව බුදු දහම පෙන්වා දෙයි.
දෙවියෙක් මළමිනියක් සමඟ වාසය කිරීම | දේවෝ ඡවාය සද්ධිං සංවසති
කථඤ්ච ගහපතයෝ, දේවෝ ඡවාය සද්ධිං සංවසති? ඉධ ගහපතයෝ, සාමිකෝ හෝති පාණාතිපාතා පටිවිරතෝ අදින්නාදානා පටිවිරතෝ කාමේසු මිච්ඡාචාරා පටිවිරතෝ මුසාවාදා පටිවිරතෝ සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතෝ සීලවා කල්යාණධම්මෝ, විගතමලමච්ඡේරේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති, අනක්කෝසකපරිභාසකෝ සමණබ්රාහ්මණානං. භරියා ච ඛ්වස්ස හෝති පාණාතිපාතිනී ….(පෙ)…. සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨායිනී දුස්සීලා පාපධම්මා, මච්ඡේරමලපරියුට්ඨිතේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති, අක්කෝසිකපරිභාසිකා සමණබ්රාහ්මණානං. ඒවං ඛෝ ගහපතයෝ, දේවෝ ඡවාය සද්ධිං සංවසති.
පඨම සංවාස සූත්රයෙහි බුදුරජාණන් වහන්සේ අඹුසැමි සබඳතා වර්ගීකරණය කරමින්, තුන්වන සංවාස ක්රමය ලෙස “දෙවියෙක් මළමිනියක් සමඟ වාසය කිරීම” යන තත්ත්වය විග්රහ කරති. මෙම උපමාවෙන් මතු කරන්නේ, ස්වාමිපුරුෂයා උසස් ගුණධර්මවලින් යුක්තව කටයුතු කරන විට, භාර්යාව දුස්සීල හා අසදාචාරී වන අවස්ථාවක පවුල් ජීවිතය තුළ ඇතිවන අසමතුලිතතාවය සහ දුෂ්කරතායි.
සූත්රයට අනුව, මෙම තත්ත්වයෙහිදී ස්වාමිපුරුෂයා සීලය, ශ්රද්ධාව, ත්යාගය සහ ප්රඥාව යන ගුණධර්මවලින් පිරිපුන් අයෙකි. ඔහු ප්රාණඝාතයෙන්, අදත්තාදානයෙන්, කාමමිථ්යාචාරයෙන්, මුසාවාදයෙන් සහ සුරාමේරය පානයෙන් වැළකී සිටියි. සිල්වත් හා කලණ ගුණ ඇත්තෙකු වන ඔහු, මසුරු මලින් තොර සිතකින් යුතුව ගිහිගෙයි වසන අතර, ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට අපහාස කිරීමෙන්, නින්දා කිරීමෙන් සහ පරිභව කිරීමෙන් වැළකී සිටියි. ඔහුගේ මෙම යහපත් ගුණාංග සමූහය හේතුවෙන්, ඔහු “දෙවියෙකු” හා සමාන වේ.
එහෙත්, අවාසනාවකට මෙන්, ඔහුගේ භාර්යාව ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් චරිතයකි. ඇය සතුන් මැරීම, සොරකම් කිරීම, වැරදි කාම සේවනයේ යෙදීම, බොරු කීම සහ මත්පැන්-මත්ද්රව්ය භාවිතය වැනි අකුසල කර්මයන්හි නිරත වන්නියකි. ඇය දුස්සීල, පවිටු ගතිගුණවලින් යුක්ත වන අතර, මසුරු සිතින් ගිහිගෙයි වසන්නීය. ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට අපහාස කිරීම, නින්දා කිරීම, පරිභව කිරීම ආදිය ඇයගෙන්ද සිදු වේ. ඇයගේ මෙම අධ්යාත්මික හා සදාචාරාත්මක පිරිහීම නිසා ඇය “මළමිනියක්” හා සමාන වේ.
බුදුරජාණන් වහන්සේ අවධාරණය කරන්නේ, මෙවන් වූ ගුණධර්මයන්හි දැඩි පරස්පරතාවක් ඇති ස්වාමිපුරුෂයෙකු සහ භාර්යාවකගේ එකට ජීවත්වීම “දෙවියෙක් මළමිනියක් සමඟ එකට වාසය කිරීමක්” හා සමාන වන බවයි. මෙහිදී ගුණවත් ස්වාමිපුරුෂයාට, භාර්යාවගේ අයහපත් ක්රියා සහ ගතිගුණ හේතුවෙන් පවුල් ජීවිතය තුළ ගැටුම්, අසමගිය සහ මානසික පීඩාවන්ට මුහුණ දීමට සිදුවිය හැකිය. මෙම දේශනාවෙන් ගම්ය වන්නේ, එක් පාර්ශ්වයක් කොතරම් යහපත් වුවද, අනෙක් පාර්ශ්වයේ අයහපත් ගතිපැවතුම් සමස්ත පවුලේ සාමයට හා සතුටට අහිතකර ලෙස බලපාන බවයි. මෙවන් සබඳතාවක් ගුණවත් පාර්ශ්වයට පරලොව යහපතට මඟ පෑදුවද, මෙලොවදී දුක් විඳීමට සිදුවන බව දහම පෙන්වා දෙයි.
“දෙවියෙක් මළමිනියක් සමග වාසය කිරීම” – සුචරිත හා මාලනීගේ කතාව
ගමක විසූ සුචරිත කියන්නේ හැමෝම අගය කරපු යහපත් මිනිසෙක්. ඔහු කිසිදා සතෙකුට හිංසා කළේ නැහැ, අනුන්ගේ දේකට ආශා කළේ නැහැ, බොරුවක් කිව්වේ නැහැ. මත්පැනින් හෝ වෙනත් අකුසල ක්රියාවලින් සම්පූර්ණයෙන්ම ඈත් වෙලා, හැමදාම සිල්වත් ජීවිතයක් ගත කළා. ඔහුට කිසිම මසුරුකමක් තිබුණේ නැහැ. හැකි සෑම විටම දුගී මගී යාචකයන්ටත්, ගමේ පන්සලටත් උදව් කළා. ගමේ හාමුදුරුවන්ට සුචරිත කියන්නේ පුදුම විදිහට ගරු කරන, තමන්ට හැකි පමණින් උපකාර කරන කෙනෙක්. ගමේ මිනිස්සු සුචරිතව හැඳින්වූයේ “පින්වන්තයෙක්” කියලයි. ඔහු හරියට දෙවියෙක් වගේ තමයි ජීවත් වුණේ.
ඒත් ඔහුගේ බිරිඳ මාලනී ඊට හාත්පසින්ම වෙනස් චරිතයක්. ඇය නිතරම අසත්ය කතා ගොතනවා. කුඩා දේවලටත් සොරකම් කිරීමට පෙළඹෙනවා. මත්පැන් පානයටත් ඇබ්බැහි වෙලා. සුචරිත කොපමණ ආදරයෙන්, කරුණාවෙන් කතා කළත්, මාලනීගේ ගතිගුණ වෙනස් වුණේ නැහැ. ඇයට තමන්ගේ සැමියාගේ යහපත් ගුණ ගැන කිසිදු ගෞරවයක් තිබුණේ නැහැ. මාලනීගේ සිත මසුරුකමෙන් පිරිලා තිබූ අතර, කිසිම පින්කමකට හෝ යහපත් දෙයකට සහභාගී වුණේ නැහැ. සුචරිතගේ උත්සාහයන් සාර්ථක වුණේ නැහැ.
මේ දෙදෙනා එකම වහලක් යට ජීවත් වුණත්, ඔවුන්ගේ ජීවිත දෙකක් වගෙයි. සුචරිත නිවසට සතුට හා සාමය ගෙන ඒමට උත්සාහ කළත්, මාලනීගේ අයහපත් ක්රියා සහ වචන නිසා එය බිඳී ගියා. සුචරිතට නිතරම සිද්ධ වුණේ මාලනීගේ වැරදිවලට සමාව ඉල්ලන්න, ඇය නිසා ඇතිවන ගැටලුවලට මුහුණ දෙන්නයි. ඔහු තුළ මහත් දුකක් හා කලකිරීමක් තිබුණා. ගමේ අය පවා සුචරිත ගැන දුක් වුණේ, “අනේ, මෙච්චර හොඳ මිනිහෙකුට මෙහෙම බිරිඳක් ලැබුණානේ” කියායි.
මේ කතාවෙන් පෙනී යන්නේ, පඨම සංවාස සූත්රයේ බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ “දෙවියෙක් මළමිනියක් සමඟ වාසය කිරීම” යන තත්ත්වයයි. මෙහිදී ස්වාමිපුරුෂයා (සුචරිත) ගුණධර්මවලින් පිරිපුන් “දෙවියෙක්” බඳු වන විට, භාර්යාව (මාලනී) අයහපත් ගතිගුණවලින් යුක්ත වූ “මළමිනියක්” බඳුය. එක් පාර්ශ්වයක් කොතරම් යහපත් වුවත්, අනෙක් පාර්ශ්වයේ අයහපත් ක්රියා සහ ගතිගුණ නිසා පවුල් ජීවිතය තුළ ගැටුම්, අසමගිය සහ දුක ඇති විය හැකි බව මෙයින් පැහැදිලි වේ. ගුණවත් පාර්ශ්වයට මෙලොවදී දැඩි මානසික පීඩනයකට මුහුණ දීමට සිදුවන බවත්, එය සැබෑ සතුටක් ගෙන නොදෙන බවත් බුදු දහම පෙන්වා දෙයි.
“දෙවියෙක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කිරීම” |පරමාදර්ශී ගෘහ ජීවිතයක උච්චතම අවස්ථාව
“කථඤ්ච ගහපතයෝ, දේවෝ දේවියා සද්ධිං සංවසති? ඉධ ගහපතයෝ, සාමිකෝ හෝති පාණාතිපාතා පටිවිරතෝ ….(පෙ)…. සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතෝ සීලවා කල්යාණධම්මෝ, විගතමලමච්ඡේරේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති, අනක්කෝසකපරිභාසකෝ සමණබ්රාහ්මණානං. භරියාපිස්ස හෝති පාණාතිපාතා පටිවිරතා ….(පෙ)…. සුරාමේරයමජ්ජපමාදට්ඨානා පටිවිරතා සීලවතී කල්යාණධම්මා: විගතමලමච්ඡේරේන චේතසා අගාරං අජ්ඣාවසති, අනක්කෝසිකපරිභාසිකා සමණබ්රාහ්මණානං. ඒවං ඛෝ ගහපතයෝ, දේවෝ දේවියා සද්ධිං සංවසති. ඉමේ ඛෝ ගහපතයෝ, චත්තාරෝ සංවාසා”ති.
“දෙවියෙක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කිරීම”: පරමාදර්ශී ගෘහ ජීවිතයක උච්චතම අවස්ථාව පඨම සංවාස සූත්රයෙහි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කරන ලද සිව්වන හා අවසාන සංවාස ක්රමය වන්නේ, “දෙවියෙක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කිරීම” යන්නයි. මෙය ගෘහ ජීවිතය තුළ සාක්ෂාත් කරගත හැකි උසස්ම හා සතුටින්ම පිරිපුන් තත්ත්වය ලෙස සැලකිය හැකිය. මෙහිදී, අඹුසැමි දෙදෙනාම සීලය, ශ්රද්ධාව, ත්යාගය සහ ප්රඥාව යන උතුම් ගුණධර්මවලින් පිරිපුන් වීම විශේෂත්වයකි.
මෙම ආදර්ශමත් සබඳතාව තුළ, ස්වාමිපුරුෂයා ප්රාණඝාතයෙන්, අදත්තාදානයෙන්, කාමමිථ්යාචාරයෙන්, මුසාවාදයෙන් සහ සුරාමේරය පානයෙන් වැළකී සිටින සිල්වත්, කලණ ගුණැති අයෙකි. ඔහුගේ සිත මසුරු මලින් තොර වන අතර, ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට අපහාස කිරීමෙන් හෝ නින්දා කිරීමෙන් තොරව, ගෞරවයෙන් කටයුතු කරයි.
ඔහුගේ භාර්යාවද මෙම ගුණධර්මවලින් කිසිසේත් පසු නොබසින අතර, ඇයද ප්රාණඝාතයෙන්, සොරකම් කිරීමෙන්, වැරදි කාම සේවනයේ යෙදීමෙන්, බොරු කීමෙන් සහ මත්පැන්-මත්ද්රව්ය භාවිතයෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම වැළකී සිටින්නීය. ඇයද සිල්වත් වූ, කලණ ගුණ ඇත්තියක් වන අතර, මසුරු සිතින් තොරව, ශ්රමණ බ්රාහ්මණයන්ට ගෞරව කරමින්, ආක්රෝශ නින්දා පරිභව නොකරන්නීය.
බුදුරජාණන් වහන්සේ පැහැදිලි කරන්නේ, මෙවන් වූ ගුණධර්මයන්හි සම්පූර්ණ සමානත්වයක් ඇති ස්වාමිපුරුෂයෙකු (දෙවියෙක්) සහ භාර්යාවකගේ (දෙව්දුවක්) එකට ජීවත්වීම සැබවින්ම පරමාදර්ශී බවයි. ඔවුන්ගේ ජීවිතය සාමය, සතුට, අන්යෝන්ය අවබෝධය සහ සමගියෙන් පිරිපුන් වේ. මෙම “දෙවියෙක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කිරීම” යන සංවාසය, පවුල් ජීවිතයේ සාර්ථකත්වය සඳහා බුදු දහම ඉදිරිපත් කරන උච්චතම ආදර්ශය වන අතර, එය මෙලොව ජීවිතය සෞභාග්යමත් කරනවා සේම, පරලොව යහපතටද මඟ පාදන බව දේශනා කෙරේ. මෙය පඨම සංවාස සූත්රයේ විස්තර වන සංවාස ක්රම සතරින් අවසාන හා උසස්ම ක්රමයයි.
“දෙවියෙක් දෙවියෙක් සමග වාසය කිරීම” – අනුර හා චන්දිමාගේ ආදර්ශමත් දිවිය
නුවරඑළිය කඳුකරයේ පිහිටි සුන්දර ගම්මානයක අනුර සහ චන්දිමා කියන අඹුසැමි යුවළ ජීවත් වුණා. ඔවුන්ගේ ගෙදර හැමදාම සතුටින් පිරිලා තිබුණා. ගමේ මිනිස්සු ඔවුන්ව දුටුවේ ආදර්ශමත් යුවළක් විදිහට.
අනුර ඉතාම යහපත්, ධාර්මික මිනිසෙක්. ඔහු කිසිදා සතෙකුට හිංසා කළේ නැහැ, අනුන්ගේ දේකට ආශා කළේ නැහැ, බොරුවක් කිව්වේ නැහැ. මත්පැනින් හෝ වෙනත් අකුසල ක්රියාවලින් සම්පූර්ණයෙන්ම ඈත් වෙලා, හැමදාම සිල්වත් ජීවිතයක් ගත කළා. ඔහුට කිසිම මසුරුකමක් තිබුණේ නැහැ. හැකි සෑම විටම දුගී මගී යාචකයන්ටත්, ගමේ පන්සලටත් උදව් කළා. ගමේ හාමුදුරුවන්ට අනුර පුදුම විදිහට ගරු කළා. ඔහු ජීවත් වුණේ හරියට දෙවියෙක් වගෙයි.
චන්දිමාත් අනුරට කිසිසේත් දෙවැනි වුණේ නැහැ. ඇයත් ඉතාම කරුණාවන්ත, සිල්වත්, තැන්පත් කාන්තාවක්. කටින් නරක වචනයක් පිටවෙන්නේ නැහැ. සතුන්ට, මිනිසුන්ට, ගස් කොළන් වලටත් ඇය ආදරය කළා. හැමදාම විහාරස්ථානයට ගිහින් පිරිසිදුකම් කරලා, දානමාන පින්කම් වලට උදව් කළා. කාටවත් ඊර්ෂ්යා කළේ නැහැ. හිඟන්නෙකුට පවා තමන්ට හැකි පමණින් උදව් කළා. චන්දිමාගේ සිත මසුරුකමෙන් තොරයි. ඇයත් භික්ෂූන් වහන්සේලාට ගරු කළා. ඇයත් ජීවත් වුණේ හරියට දෙව්දුවක් වගෙයි.
අනුර සහ චන්දිමා දෙදෙනාටම සමාන ශ්රද්ධාවක් තිබුණා. දෙදෙනාම බුදු දහමට අනුව ජීවත් වීමට උත්සාහ කළා. සමාන සීලයකින් යුතුව, පංචශීලය ආරක්ෂා කරමින් ජීවත් වුණා. ඔවුන් දෙදෙනාම ත්යාගශීලී වුණා. තමන්ට තිබූ දේ අනුන් සමඟ බෙදා හදා ගැනීමට ඔවුන් දෙදෙනාම කැමති වුණා. ඒ වගේම ඔවුන් දෙදෙනාම ප්රඥාවන්ත වුණා. ජීවිතයේ ගැටලු ඇති වුණාම, ඔවුන් දෙදෙනාම එකට වාඩි වෙලා, සාකච්ඡා කරලා, බුද්ධිමත්ව විසඳුම් සොයාගත්තා.
ඔවුන්ගේ ගෙදර හැමදාම සතුටින් පිරිලා තිබුණා. ඔවුන් අතර කිසිම ගැටුමක් හෝ අසමගියක් තිබුණේ නැහැ. එකිනෙකාට ගරු කරමින්, එකිනෙකාට ආදරය කරමින්, එකිනෙකාගේ සතුට වෙනුවෙන් කැප වෙමින් ඔවුන් ජීවත් වුණා. ඔවුන්ගේ දරුවන්ට පවා මේ යහපත් පරිසරය නිසා සතුටින් හා ආරක්ෂිතව ජීවත් වීමට හැකි වුණා. ගමේ මිනිසුන් ඔවුන්ගේ පවුල දුටුවේ සැබෑ ආදර්ශයක් ලෙසයි. ඔවුන් ආර්ථික වශයෙන්ද දියුණුවක් ලැබුවා.
මේ කතාවෙන් පෙනී යන්නේ, පඨම සංවාස සූත්රයේ බුදුන් වහන්සේ දේශනා කළ “දෙවියෙක් දෙවියෙක් සමඟ වාසය කිරීම” යන තත්ත්වයයි. මෙහිදී ස්වාමිපුරුෂයා (අනුර) සහ භාර්යාව (චන්දිමා) යන දෙදෙනාම සීලය, ශ්රද්ධාව, ත්යාගය සහ ප්රඥාව යන ගුණධර්මවලින් පිරිපුන් “දෙවිවරුන්” බඳුය. දෙදෙනාම යහපත් ගුණධර්මවලින් යුක්ත වීම නිසා ඔවුන්ගේ පවුල් ජීවිතය සාර්ථක, සතුටුදායක සහ සමගියෙන් පිරිණු එකක් බවට පත්වන අයුරු මෙයින් පැහැදිලි වේ. මෙවන් සබඳතාවක් මෙලොවදී සතුටට මඟ පෙන්වන අතර, පරලොවදීද යහපතට හේතු වන බව බුදු දහම පෙන්වා දෙයි.
නිගමනය: පවුල් ජීවිතයේ සාර්ථකත්වයට පඨම සංවාස සූත්රයේ මඟපෙන්වීම
පඨම සංවාස සූත්රයෙහි බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ මෙම සතර ආකාරයේ අඹුසැමි සබඳතා, පවුල් ජීවිතයක යහපැවැත්ම සඳහා ගුණධර්මවල සමානත්වය හා අන්යෝන්ය අවබෝධය කෙතරම් අත්යවශ්යද යන්න අපට මැනවින් කියා දෙයි. සූත්රයේ අවසන් පාඨයන්ගෙන් මෙම සාරාංශය වඩාත් තහවුරු වේ:
“උභෝ ච හොන්ති දුස්සීලා, කදරියා පරිභාසකා තේ හොන්ති ජානිපතයෝ, ඡවා සංවාසමාගතා”
යනුවෙන් දේශනා කරනු ලබන්නේ, ස්වාමිපුරුෂයා සහ භාර්යාව යන දෙදෙනාම දුස්සීල, දැඩි ලෝභී සහ අනුන්ට නින්දා අපහාස කරන්නන් වන විට, ඔවුන්ගේ ගෘහ ජීවිතය “මළමිනී දෙකක් එකට වාසය කරන්නාක් මෙන්” අසතුටුදායක හා දුක්ඛිත වන බවයි. මෙය, ගුණධර්මවලින් තොරවීම පවුලක් කෙතරම් පරිහානියට පත් කරන්නේද යන්නට කදිම නිදසුනකි.
“සාමිකෝ හෝති දුස්සීලෝ, කදරියෝ පරිභාසකෝ භරියා සීලවතී හෝති, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරා සාපි දේවී සංවසති, ඡවේන පතිනා සහ” යන පාඨයෙන් පැහැදිලි වන්නේ, ස්වාමිපුරුෂයා දුස්සීල, ලෝභී හා නින්දා අපහාස කරන්නෙකු වුවද, භාර්යාව සිල්වත්, පරිත්යාගශීලී හා මසුරුමල රහිත වූ විට, “දෙව්දුවක් මළකුණක් වැනි සැමියා සමඟ වාසය කරන්නාක් මෙන්” අසමතුලිත සබඳතාවක් ඇතිවන බවයි. මෙහිදී ගුණවත් පාර්ශ්වයට අනෙකාගේ අයහපත් ගතිගුණ නිසා පීඩාවට පත්වීමට සිදුවේ. “සාමිකෝ සීලවා හෝති, වදඤ්ඤූ වීතමච්ඡරෝ භරියා හෝති දුස්සීලා, කදරියා පරිභාසිකා සාපි ඡවා සංවසති, දේවේන පතිනා සහ” යනුවෙන් දේශනා කරනු ලබන්නේ, ස්වාමිපුරුෂයා සිල්වත්, පරිත්යාගශීලී හා මසුරුමල රහිත වුවද, භාර්යාව දුස්සීල, ලෝභී හා නින්දා අපහාස කරන්නියක් වන විට, “දෙවි වූ සැමියා මළකුණක් සමඟ වාසය කරන්නාක් මෙන්” අසමතුලිත සබඳතාවක් ඇතිවන බවයි. මෙම තත්ත්වයද ගුණධර්මවල අසමානත්වය හේතුවෙන් පවුල් ජීවිතය තුළ ඇතිවන අභියෝග ඉස්මතු කරයි. “උභෝ සද්ධා වදඤ්ඤූ ච, සඤ්ඤතා ධම්මජීවිනෝ තේ හොන්ති ජානිපතයෝ, අඤ්ඤමඤ්ඤං පියංවදා” (දෙදෙනාම සැදැහැවත්, දන් දීමට ඇලී සිටින, සිල්වත් හා දැහැමි ජීවිතයක් ගෙවන, ඔවුනොවුන්ට ප්රිය බස් තෙපලන අඹුසැමි යුවළක් නම්), “අත්ථා සම්පචුරා හොන්ති, ඵාසත්ථං උපජායති අමිත්තා දුම්මනා හොන්ති, උභින්නං සමසීලිනං” (එවන් සමසිල් ඇති දෙදෙනාගේ දියුණුව නිතැතින්ම සැලසෙන අතර, ඔවුනොවුන්ට එය ඉතා පහසුවෙකි. සතුරෝ පවා දුෂ්ට සිත් ඇතිව සිටිති), සහ “ඉධ ධම්මං චරිත්වාන, සමසීලබ්බතා උභෝ නන්දිනෝ දේවලෝකස්මිං, මෝදන්ති කාමකාමිනෝ”ති” (මෙහිදී දෙදෙනාම ධර්මයෙහි හැසිර සම සීලයෙන් යුක්තව වාසය කරමින් මරණින් මතු දෙව්ලොව ඉපිද තමන් කැමති වූ පංච කාම සම්පත්තියෙන් සතුටු වෙමින් වාසය කරත්) යන පාඨත්රයෙන් පැහැදිලි කරනු ලබන්නේ, ස්වාමිපුරුෂයා සහ භාර්යාව යන දෙදෙනාම ශ්රද්ධාව, සීලය, ත්යාගය සහ ප්රඥාව යන ගුණධර්මවලින් පිරිපුන් වන විට, ඔවුන්ගේ ගෘහ ජීවිතය “දෙවියෙක් දෙව්දුවක් සමඟ වාසය කරන්නාක් මෙන්” පරමාදර්ශී, සතුටුදායක හා සෞභාග්යමත් වන බවයි. මෙලොවදී දියුණුවට පත්වන ඔවුන්, පරලොවදීද යහපත් විපාක ලබන බව බුදුන් වහන්සේ දේශනා කරති.
පඨම සංවාස සූත්රය හරහා බුදුන් වහන්සේ ගෘහපතිවරුන්ට පැහැදිලිව පෙන්වා දෙන්නේ, පවුල් ජීවිතයක සැබෑ සාර්ථකත්වය තීරණය වන්නේ භෞතික සම්පත්වලින් පමණක් නොව, අඹුසැමි දෙදෙනා තුළ පවතින සදාචාරාත්මක හා අධ්යාත්මික ගුණධර්මවල සමානත්වය මත බවයි. යහපත් සීලය, ශ්රද්ධාව, ත්යාගශීලී බව සහ ප්රඥාව යන ගුණධර්ම දෙදෙනා තුළම සමානව පැවතීම, සැබෑ සතුට, සමගිය සහ නිවසේ සෞභාග්යය සඳහා මඟ පෙන්වන බව මෙම දේශනාවෙන් පැහැදිලි වේ. එබැවින්, පරමාදර්ශී පවුල් ජීවිතයක් ගොඩනැගීම සඳහා, අඹුසැමි දෙදෙනාම මෙම උතුම් ගුණධර්ම දියුණු කර ගැනීමට කැපවීම අත්යවශ්ය වේ.
පට්ටියවෙල මහින්ද හිමි | Ven Pattiyawela Mahinda Thero
